வறுமை போக்கி மன அமைதி தரும் சிவன் தேவாரப் பதிகம்

வறுமை போக்கி மன அமைதி தரும் சிவன் தேவாரப் பதிகம்

திருமுறை 3.004 – திருவாவடுதுறைப் பதிகத்தின் மகிமை

சைவ சமயத்தின் பொக்கிஷமாக விளங்கும் பன்னிரு திருமுறைகளில், திருஞானசம்பந்தர் அருளிய தேவாரப் பாடல்கள் மிக உயர்ந்த ஆன்மீக அருமையை பெற்றவை. அவற்றில் இடம்பெறும் திருமுறை 3.004 (திருவாவடுதுறைப் பதிகம்) என்பது பக்தியின் உச்ச நிலையை வெளிப்படுத்தும் அரிய அருள்பாடாகும். இது சாதாரண திருப்பதிகம் அல்ல; திருமுறையின் ஒரு பகுதியாகும் என்பதே அதன் பெருமையை உயர்த்துகிறது.

திருஞானசம்பந்தர் பல சிவத்தலங்களை தரிசித்து வந்தபோது திருவாவடுதுறையை அடைந்தார். அப்போது அவரது தந்தையான சிவபாத இருதயர் வேள்வி செய்ய பொருள் தேவைப்படுவதாக கூறினார். பொருள் இல்லாத நிலையில் இருந்த சம்பந்தர், இறைவனை மனமுருகி வேண்டினார். அந்த நேரத்தில் சிவபூதம் ஒன்று தோன்றி, ஆயிரம் பொன்னுடன் கூடிய உலவாக் கிழியை அளித்து மறைந்தது. அது எடுக்க எடுக்க குறையாத தெய்வீக அருளாக இருந்தது. இந்த நிகழ்வு, இறைவன் மீது வைத்துள்ள உண்மையான நம்பிக்கை எப்போதும் வீணாகாது என்பதை உணர்த்துகிறது.

பக்தியின் ஆழம் மற்றும் ஆன்மீக உண்மை

“இடரினும் தளரினும்” என்று தொடங்கும் இந்த திருமுறை 3.004, மனித வாழ்க்கையின் துன்பங்களையும் மனஅழுத்தங்களையும் பிரதிபலிக்கிறது. நோய், வறுமை, பயம், நஷ்டம் போன்ற சோதனைகள் வந்தாலும், இறைவனின் பாதங்களை விட்டு விலகாத மனநிலை தான் உண்மையான பக்தி என்பதைக் கூறுகிறது.

இந்தப் பாடலில் ஒரு பக்தன், தன் துயரங்களை இறைவனிடம் குழந்தை போல பகிர்ந்து கொள்கிறான். “நீ விஷத்தை கூட உன் கண்டத்தில் தாங்கினவனே, என் வாழ்க்கையில் உள்ள துன்பங்களை நீ நீக்க மாட்டாயா?” என்ற உணர்ச்சி இதில் ஒளிந்துள்ளது. இது வேண்டுதல் மட்டுமல்ல; அது முழுமையான சரணாகதி.

வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் ஆன்மீக பலன்கள்

இந்த திருமுறை 3.004-ஐ நம்பிக்கையுடன் சொல்லும் போது மன அமைதி கிடைக்கும் என்று பக்தர்கள் நம்புகின்றனர். தேவையற்ற செலவுகள் குறையும், வாழ்க்கையில் தடைகள் விலகும், மனதில் உறுதி மற்றும் நம்பிக்கை அதிகரிக்கும்.

சிறப்பாக திங்கள் மற்றும் வெள்ளிக்கிழமைகளில், சூரிய உதயத்திற்கு முன் இந்தப் பாடலை கேட்பது அல்லது பாடுவது மிகுந்த பலனை தரும் என்று பரம்பரை கூறுகிறது. கேட்பது ஒரு நிலை என்றால், தானே பாடுவது இரட்டிப்பு ஆன்மீக அனுபவத்தை அளிக்கும்.

திருமுறை 3.004 (பாடல்)

இடரினும், தளரினும், எனது உறு நோய்
தொடரினும், உன கழல் தொழுது எழுவேன்;
கடல்தனில் அமுதொடு கலந்த நஞ்சை
மிடறினில் அடக்கிய வேதியனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

வாழினும், சாவினும், வருந்தினும், போய்
வீழினும், உன கழல் விடுவேன் அல்லேன்;
தாழ் இளந் தடம்புனல் தயங்கு சென்னிப்
போழ் இளமதி வைத்த புண்ணியனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

நனவினும், கனவினும், நம்பா! உன்னை,
மனவினும், வழிபடல் மறவேன்; அம்மான்!
புனல் விரி நறுங்கொன்றைப்போது அணிந்த,
கனல் எரி-அனல் புல்கு கையவனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

தும்மலொடு அருந்துயர் தோன்றிடினும்,
அம் மலர் அடி அலால் அரற்றாது, என் நா;
கைம் மல்கு வரிசிலைக் கணை ஒன்றினால்
மும்மதில் எரி எழ முனிந்தவனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

கையது வீழினும், கழிவு உறினும்,
செய் கழல் அடி அலால் சிந்தை செய்யேன்;-
கொய் அணி நறுமலர் குலாய சென்னி
மை அணி மிடறு உடை மறையவனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

வெந்துயர் தோன்றி ஓர் வெரு உறினும்,
எந்தாய்! உன் அடி அலால் ஏத்தாது, என் நா;
ஐந்தலை அரவு கொண்டு அரைக்கு அசைத்த
சந்த வெண்பொடி அணி சங்கரனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

வெப்பொடு விரவி ஓர் வினை வரினும்,
அப்பா! உன் அடி அலால் அரற்றாது, என் நா;
ஒப்பு உடை ஒருவனை உரு அழிய
அப்படி அழல் எழ விழித்தவனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

பேர் இடர் பெருகி, ஓர் பிணி வரினும்,
சீர் உடைக் கழல் அலால் சிந்தை செய்யேன்;
ஏர் உடை மணி முடி இராவணனை
ஆர் இடர் பட வரை அடர்த்தவனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

உண்ணினும், பசிப்பினும், உறங்கினும், நின்
ஒண் மலர் அடி அலால் உரையாது, என் நா;
கண்ணனும், கடி கமழ் தாமரை மேல்
அண்ணலும், அளப்பு அரிது ஆயவனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

பித்தொடு மயங்கி ஓர் பிணி வரினும்,
அத்தா! உன் அடிஅலால் அரற்றாது, என் நா;
புத்தரும் சமணரும் புறன் உரைக்க,
பத்தர்கட்கு அருள்செய்து பயின்றவனே!
இதுவோ எமை ஆளும் ஆறு? ஈவது ஒன்று எமக்கு இல்லையேல்,
அதுவோ உனது இன் அருள்? ஆவடுதுறை அரனே!

அலை புனல் ஆவடுதுறை அமர்ந்த
இலை நுனை வேல்படை எம் இறையை,
நலம் மிகு ஞானசம்பந்தன் சொன்ன
விலை உடை அருந்தமிழ்மாலை வல்லார்,
வினை ஆயின நீங்கிப் போய், விண்ணவர் வியன் உலகம்
நிலை ஆக முன் ஏறுவர்; நிலம்மிசை நிலை இலரே.

(இவ்வாறு முழு திருமுறை 3.004, இறைவனின் பாதத்தில் நிலைத்த பக்தி மற்றும் சரணாகதியை எடுத்துரைக்கிறது.)

முடிவுரை

திருமுறை 3.004 என்பது ஒரு சாதாரண பக்திப் பாடல் அல்ல; அது ஒரு வாழ்வியல் வழிகாட்டி. வாழ்க்கையில் எந்த சோதனைகளும் வந்தாலும், இறைவனை நம்பி நிற்கும் மனநிலை இருந்தால், அருள் நிச்சயம் கிடைக்கும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

இந்தப் பாடலை மனமாறாமல், நம்பிக்கையுடன் தினமும் சொல்லுங்கள். சிவபெருமானின் அருள் உங்கள் வாழ்க்கையில் அமைதியையும் வளத்தையும் தரும். 

ஓம் நம சிவாய